قدرت انحصاری اوپک در بازار جهانی نفت به شدت تضعیف شده است. این نهاد که زمانی با کنترل تولید، سرنوشت قیمتها را رقم میزد، اکنون با خروج اعضای کلیدی و تغییرات ساختاری در بازار مواجه است.
خروج امارات در مه ۲۰۲۶ و احتمال جدایی ونزوئلا، نشان میدهد اعضای بزرگ ترجیح میدهند منافع ملی خود را خارج از چارچوب سهمیهبندی سازمان دنبال کنند.
از سوی دیگر، ناامنیها (مانند جنگ و اختلال در تنگه هرمز) ثابت کرد اوپک بر تولید کنترل دارد، نه لزوماً بر مسیر صادرات.
در همین حال، چین با کاهش چشمگیر واردات (ناشی از رشد خودروهای برقی و تغییرات اقتصادی)، عملاً از یک مصرفکننده صرف به «مرکز تقاضای نوسانی» تبدیل شده که قدرت بازار را از عرضه به تقاضا تغییر داده است.
اوپک دیگر نه یک بازیگر یگانه، بلکه در کنار عواملی، چون صادرات مستقل اعضا، تولید آمریکا و سیاستهای پکن، تنها یکی از متغیرهای تعیینکننده در بازار انرژی است؛ تغییری که حکایت از عبور از عصر «تولیدکنندگان نوسانی» به دوران «مصرفکنندگان نوسانی» دارد.
انتهای پیام/