پایانه‌های گاز و آینده صادرات؛ راهبرد‌های عملی برای جهش صادرات گاز طبیعی ایران

افزایش ظرفیت صادرات گاز مستلزم توسعه پایانه‌های صادراتی، شبکه خط لوله منطقه‌ای و ورود جدی به بازار LNG است.

کد خبر: ۳۷۶۵

تاریخ: ۲۵ آذر ۱۴۰۴ - ۱۰:۱۰

ایران با ذخایر عظیم گازی موقعیتی استراتژیک برای صادرات گاز دارد؛ اما توسعه پایانه‌های صادراتی و سرمایه‌گذاری در LNG و خطوط لوله بین‌المللی نیازمند برنامه‌ریزی فنی و مالی دقیق است. بازار LNG به‌خاطر افزایش تقاضای آسیا جذاب است، اما رقابت شدید و نیاز به سرمایه‌گذاری بالا چالش‌ساز است.

۱) مسیر‌های صادرات گاز و ویژگی‌های آنها

خط لوله: هزینه سرمایه اولیه کمتر نسبت به LNG، مناسب بازار‌های همسایه، وابسته به ثبات سیاسی مسیر.

LNG: سرمایه‌گذاری بزرگ و بازده بالاتر در بلندمدت، مطلوب برای بازار‌های دور (آسیا).

آمونیاک/هیدروژن: راهبرد نوظهور برای صادرات هیدروژن با زیرساخت تبدیل و بارگیری خاص.

۲) هزینه-فایده (نمونه)

خط لوله ۱۰۰۰ کیلومتر: CAPEX کمتر، OPEX پایین‌تر، قرارداد‌های بلندمدت ضروری.

پروژه LNG با ظرفیت ۵ میلیون تن در سال: CAPEX بالا ولی امکان فروش در بازار‌های پریمیوم.

۳) مدل‌های قراردادی مناسب برای ایران

PPP با تضمین جریان خوراک و پرداخت تضمینی: جذب سرمایه با کاهش ریسک.

BOOT برای پروژه‌های LNG: سرمایه‌گذار ساخت، مالکیت موقت، سپس انتقال.

قرارداد‌های take-or-pay: تضمین درآمد برای سرمایه‌گذاران.

۴) نکات فنی و زیست‌محیطی

مدیریت فلرینگ و انتشار متان؛ ضرورت اجرای استاندارد‌های کاهش انتشار.

انتخاب محل پایانه بر اساس دسترسی لجستیکی و عمق آب برای کشتی‌های LNG.

۵) پیشنهادات کوتاه‌مدت و بلندمدت

کوتاه‌مدت (۲–۵ سال): تکمیل خطوط لوله منطقه‌ای و قرارداد‌های صادراتی با همسایگان.

بلندمدت (۵–۱۵ سال): سرمایه‌گذاری در ۲–۳ پروژه LNG و توسعه بازار آسیا.

افزایش صادرات گاز ایران امکان‌پذیر است ولی به ترکیبی از رویکرد‌های تکنیکی، مالی و سیاسی نیاز دارد. تنوع مسیر‌های صادرات (خط لوله، LNG، آمونیاک) و انتخاب مدل قراردادی مناسب می‌تواند ریسک سرمایه‌گذاران را کاهش دهد و درآمد‌های صادراتی را پایدار کند. آغاز با پروژه‌های منطقه‌ای و سپس حرکت به سمت LNG، استراتژی منطقی است.

انتهای پیام/