کاهش قیمت نفت در پی کاهش چشمانداز تقاضای ۲۰۲۶ توسط اوپک و آژانس بینالمللی انرژی
قیمت نفت برنت با حدود ۰.۵ درصد کاهش به ۸۸.۵۶ دلار در هر بشکه رسید و نفت خام آمریکا نیز با ۰.۶ درصد افت، حدود ۸۲.۷۷ دلار معامله شد.
عامل مهم فشار بر بازار، افزایش غیرمنتظره و بسیار بزرگ ذخایر نفت خام آمریکا بود. طبق گزارش اداره اطلاعات انرژی آمریکا، ذخایر تجاری نفت خام این کشور در هفته منتهی به ۷ اوت ۱۷.۴ میلیون بشکه افزایش یافت و به ۴۲۴.۴ میلیون بشکه رسید؛ سطحی که تنها حدود ۲ درصد پایینتر از میانگین پنجساله این زمان از سال است.
کاهش برآورد تقاضای اوپک و آژانس بینالمللی انرژی
آژانس بینالمللی انرژی در گزارش ماه اوت خود پیشبینی میکند تقاضای نفت در سال ۲۰۲۶ حدود ۱.۶ میلیون بشکه در روز کاهش یابد. این رقم نسبت به پیشبینی ماه ژوئیه، ۵۱۰ هزار بشکه در روز کاهش نشان میدهد.
دلیل اصلی این بازنگری، تداوم اختلال در تردد و جریان نفت از تنگه هرمز و افزایش قیمت انرژی عنوان شده است. آژانس معتقد است قیمتهای بالاتر نفت میتواند با کاهش مصرف، بهویژه در بخش حملونقل و صنایع، موجب تخریب تقاضا شود.
اوپک رویکرد متفاوتی دارد و همچنان برای سال ۲۰۲۶ رشد تقاضا را پیشبینی میکند؛ اما برآورد خود را از رشد ۷۸۰ هزار بشکه در روز به ۵۸۰ هزار بشکه در روز کاهش داده است.
تحلیل فنی بازار
از منظر تکنیکال، افت برنت به زیر ۸۹ دلار نشان میدهد بازار در کوتاهمدت با یک کشمکش جدی میان دو نیروی متضاد مواجه است:
۱. ریسک عرضه: اختلال در تردد نفتکشها و تداوم نااطمینانی پیرامون تنگه هرمز همچنان یک عامل صعودی قدرتمند است.
۲. ریسک تقاضا: کاهش پیشبینی مصرف نفت توسط اوپک و آژانس بینالمللی انرژی، همراه با رشد شدید ذخایر آمریکا، عامل نزولی مهمی ایجاد کرده است.
افزایش ۱۷.۴ میلیون بشکهای ذخایر آمریکا از نظر بازار بسیار قابل توجه است؛ زیرا نشان میدهد در مقطع فعلی، عرضه موجود در بازار آمریکا بسیار بیشتر از انتظار تحلیلگران بوده است.
نکته مهم این است که بخش عمده این افزایش از رشد ۱.۱۴ میلیون بشکهای واردات روزانه نفت خام ناشی شده، در حالی که صادرات نفت خام آمریکا نیز حدود ۶۲۷ هزار بشکه در روز کاهش یافته است؛ بنابراین بخشی از این افزایش ذخایر میتواند ناشی از تغییرات موقت در جریان تجارت و لجستیک باشد و الزاماً به معنای سقوط پایدار تقاضای داخلی نیست.
تحلیل استراتژیک
بازار نفت اکنون وارد مرحلهای شده که در آن ریسک عرضه و ریسک تقاضا همزمان در حال تشدید هستند.
اختلال در هرمز از یک سو عرضه فیزیکی و جریان تجارت نفت را تهدید میکند و از سوی دیگر، قیمتهای بالاتر نفت میتواند رشد اقتصادی و مصرف سوخت را کاهش دهد.
به همین دلیل، ادامه اختلال در هرمز لزوماً به معنای افزایش نامحدود قیمت نفت نیست. اگر اختلال طولانی شود، افزایش قیمت میتواند به اندازهای برسد که خود به عامل کاهش تقاضا تبدیل شود؛ پدیدهای که در اقتصاد انرژی از آن به عنوان تخریب تقاضا یاد میشود.
از سوی دیگر، نزدیک شدن ذخایر تجاری آمریکا به میانگین پنجساله، حاشیه امنیت بازار نفت را افزایش داده و تا حدی اثر روانی ریسکهای ژئوپلیتیکی را خنثی میکند.
تحلیل اجرایی
پیام اصلی بازار در حال حاضر این است که ریسک ژئوپلیتیکی همچنان بالا است، اما بازار نفت دیگر فقط بر کمبود عرضه تمرکز ندارد.
سه شاخص برای جهت بعدی قیمتها اهمیت ویژه خواهند داشت:
• وضعیت تردد نفتکشها و جریان واقعی نفت از تنگه هرمز
• روند ذخایر نفت خام و فرآوردههای نفتی آمریکا
• واکنش مصرف جهانی به قیمتهای بالاتر و کاهش رشد اقتصادی
اگر اختلال هرمز ادامه یابد، اما جریان واقعی عرضه بهتدریج تثبیت شود، بازار میتواند بخشی از «صرف ریسک ژئوپلیتیکی» خود را از قیمت نفت حذف کند.
در مقابل، اگر اختلال فیزیکی در عرضه تشدید شود، کاهش پیشبینی تقاضا و رشد ذخایر آمریکا ممکن است برای جلوگیری از جهش قیمت کافی نباشد.
جمعبندی
بازار نفت اکنون بین دو نیروی متضاد گرفتار شده است: ریسک اختلال عرضه در خاورمیانه از یک سو و افزایش ذخایر و کاهش چشمانداز تقاضا از سوی دیگر.
کاهش پیشبینی تقاضای اوپک و آژانس بینالمللی انرژی، همراه با افزایش تاریخی ذخایر آمریکا، فشار نزولی بر قیمت ایجاد کرده است؛ اما تا زمانی که وضعیت تنگه هرمز و جریان واقعی نفت در منطقه عادی نشود، ریسک جهش مجدد قیمت همچنان پابرجاست.
در نتیجه، ۸۹ دلار برای برنت در کوتاهمدت به یک سطح روانی مهم تبدیل شده است و رفتار بازار در اطراف این محدوده میتواند نشان دهد که آیا بازار بیشتر تحت تأثیر نگرانیهای عرضه قرار خواهد گرفت یا کاهش تقاضا و افزایش ذخایر دست بالا را پیدا خواهد کرد.
انتهای پیام/