شیرینسازی آب، مُسکنی موقتی برای درد بیآبی
به گزارش هاب صنعت؛ بحران کمآبی در ایران و جهان که باعث شده بحث شیرینسازی آب دریا بهعنوان یکی از گزینههای تأمین آب شیرین در کشور بار دیگر در مرکز توجه قرار گیرد سوژه خبرگزاری ایسنا شده است.
در این گزارش کارشناسان و فعالان حوزه آبشیرینکنها به بررسی ظرفیت، چالشها و چشمانداز این فناوری پرداختهاند و پرسیدهاند آیا شیرینسازی آب دریا میتواند راهحل پایدار و بلندمدت برای تأمین آب در ایران باشد یا صرفاً یک گزینه موقتی با محدودیتهای مشخص.
در جهان ظرفیت شیرینسازی آب دریا بالغ بر ۱۰۰ میلیون مترمکعب در شبانهروز است که بخش عمدهای از آن در خاورمیانه و کشورهای حاشیه خلیج فارس متمرکز است؛ عربستان سعودی با بیش از ۱۴ میلیون مترمکعب در روز در صدر کشورهایی قرار دارد که از این فناوری بهره میبرند. کشورهای امارات، کویت، قطر، بحرین و عمان نیز ظرفیت قابلتوجهی در این زمینه دارند.
در ایران نیز ظرفیت شیرینسازی آب دریا نسبتاً محدود است و طبق آمار کارشناسی حدود ۵۰۰ هزار مترمکعب در شبانهروز آب از طریق آبشیرینکنها تولید میشود.
برای استانهای بوشهر، هرمزگان و سیستان و بلوچستان مجوز تولید بیش از ۴.۴ میلیارد مترمکعب در سال صادر شده است، اما میزان واقعی برداشت و تولید هنوز به این سقف نرسیده و حدود ۲۳۰ میلیون مترمکعب در سال آب شیرین تولید میشود.
شیرینسازی آب دریا فناوری مهمی برای تأمین آب در مناطق خشک است که با توجه به موقعیت جغرافیایی ایران در کمربند خشک جهانی و شدت خشکسالیها، میتواند در کنار راهکارهای دیگر نقش ایفا کند.
روشهای مختلف شیرینسازی از جمله فرآیندهای حرارتی و روشهای غشایی مانند اسمز معکوس برای نمکزدایی آب دریا بهکار میروند.
با این حال نویسنده بر این موضوع تاکید دارد که چالشهای زیستمحیطی و تکنیکی قابلتوجهی نیز وجود دارد که باید بهطور جدی مدنظر قرار گیرد.
یکی از مهمترین دغدغهها، اثر پساب آبشیرینکنها بر محیطزیست دریایی است. پساب خروجی این واحدها که شامل نمک غلیظ و مواد شیمیایی است میتواند باعث افزایش شوری آب دریا و اختلال در اکوسیستمهای حساس شود.
همچنین در بسیاری موارد، فرآیند شیرینسازی با مصرف انرژی بالا همراه است که میتواند اثرات مخرب زیستمحیطی غیرمستقیم نیز داشته باشد.
کارشناسان به این نکته نیز اشاره کردهاند که استفاده از منابع انرژیهای تجدیدپذیر در پروژههای شیرینسازی میتواند بخشی از اثرات منفی زیستمحیطی و هزینههای اقتصادی را کاهش دهد، اما اجرای چنین راهکارهایی نیاز به برنامهریزی دقیق، سرمایهگذاری و توسعه زیرساختهای مرتبط دارد.
اگر چه در منطقه خاورمیانه ظرفیت شیرینسازی رشد قابلتوجهی داشته، اما سهم ایران در مقایسه با کشورهایی مانند عربستان و امارات کوچکتر است و هنوز این کشورها بهعنوان پیشگامان فناوری آبشیرینکن شناخته میشوند.
کارشناسان همچنین هشدار دادهاند که اجرای پروژههای بزرگ شیرینسازی و انتقال آب به مناطق دورتر از ساحل (مثلاً فلات مرکزی یا شمال کشور) نیازمند تحلیل دقیق اقتصادی و فنی است، چرا که هزینههای انتقال و زیرساختی میتواند بهرهوری این طرحها را کاهش دهد.
در کل شیرینسازی آب دریا میتواند جزء بخشی از راهحل بحران کمآبی در ایران باشد، اما بهتنهایی راهحل کامل و پایدار محسوب نمیشود و باید در کنار مدیریت مصرف آب، توسعه فناوریهای بازچرخانی، بهبود بهرهوری آب و سیاستگذاری هوشمند برای منابع آب کشور در نظر گرفته شود.
انتهای پیام/