به گزارش هابصنعت به نقل از روزنامه اعتماد؛ کارشناسان هشدار میدهند منابع آبی کشور در برخی مناطق به نقطه پایان رسیده و حتی زمزمههای تخلیه تهران تا ۲ دهه آینده به گوش میرسد. اما آنچه این فاجعه طبیعی را به یک بحران ملی تبدیل کرده، نه فقط کمبود بارش، بلکه دستهای پنهانی است که بر سیاستهای آبی کشور سایه انداختهاند؛ دستهایی که از دل پروژههای میلیاردی، سدسازیهای بیضابطه و انتقالهای پرهزینه سر برآوردهاند.
این همان چیزی است که امروز با عنوان «مافیای آب» شناخته میشود. مافیای آب، شبکهای پیچیده از پیمانکاران، سیاستگذاران و ذینفعان اقتصادی است که در لایههای مختلف تصمیمگیری حضور دارند.
آنها تعیین میکنند کدام سد ساخته شود، کدام دشت آب بگیرد و کدام روستا تشنه بماند. هر سد جدید به معنی قراردادهای کلان، زمینهای کشاورزی گرانتر و قدرت سیاسی بیشتر برای گروههایی است که از آب به عنوان ابزار سلطه استفاده میکنند.
در دهههای گذشته، سدسازی بیمحابا بدون مطالعات زیستمحیطی کافی باعث شد منابع زیرزمینی به شدت کاهش یابد.
مافیای آب صرفا یک پدیده اقتصادی نیست؛ بلکه ساختاری سیاسی دارد. بسیاری از اعضای این شبکه در نهادهایی حضور دارند که خود باید ناظر بر سیاستهای آبی باشند. این یعنی ناظر و متخلف یکی شدهاند. هر بار که رسانهها یا دانشگاهها تلاش کردهاند پرده از این تاریکی بردارند، با فشار، سانسور یا بیتوجهی مواجه شدهاند؛ و نتیجه آن، تکرار بحرانهاست.
انتهای پیام/